موتور v8

موتور وی۸ (به انگلیسی: V8 engine) گونه‌ای موتور درون‌سوز پیستونی ۸ سیلندر وی‌شکل است که در آن سیلندرها در دو مجموعهٔ چهارتایی جا گرفته و هر ۸ پیستون به یک میل‌لنگ واحد متصل هستند. در بیشتر موتورهای وی۸، سیلندرها با زاویهٔ ۹۰ درجه نسبت به یکدیگر قرار گرفته‌اند؛ با این حال در برخی موارد از زوایای ۴۵ درجه، ۶۰ درجه یا ۷۲ درجه نیز استفاده می‌شود.[۱] در ساده‌ترین گونه از این موتور، وی۸ در واقع ترکیبی از دو موتور چهارسیلندر خطی است که از یک میل‌لنگ مشترک بهره‌مند هستند. این پیکربندی ساده، که از میل‌لنگ تخت سود می‌برد، به مشکلات دینامیکی بی‌تعادلی ثانویه برابر با دو موتور ۴سیلندر خطی نیز دچار بوده که باعث ایجاد لرزش در نمونه‌های با حجم موتور بالا می‌شود.[۲] از دههٔ ۱۹۲۰، بیشتر موتورهای وی۸ به میل‌لنگ ضربدری با ساختاری پیچیده‌تر به همراه وزنه تعادل سنگین مجهز شدند تا لرزش در آن‌ها به حداقل برسد. در نتیجه موتورهای وی۸ دارای کارکرد نرم و روان‌تری نسبت به موتورهای وی۶، و در عین حال دارای هزینهٔ ساخت پایین‌تری در مقایسه با موتورهای وی۱۲ هستند. بسیاری از موتورهای وی۸ طراحی شده برای خودروهای مسابقه‌ای، همچنان از میل‌لنگ‌های تخت استفاده می‌کنند؛ زیرا این نوع میل‌لنگ، شتاب‌گیری سریع‌تر و به‌کارگیری سامانه‌های اگزوز بهینه‌تر را امکان‌پذیر می‌کند.[

غول های امریکایی(muscle car)

خودرو عضلانی یا ماهیچه‌ای (به انگلیسی: Muscle car) اصطلاحی است که به گونه‌ای از خودروهای پرکاربرد اختصاص دارد. این اصطلاح معمولاً به خودروهای سایز متوسط آمریکایی گفته می‌شود که دو دره هستند و چرخ‌های عقب آن محرکند؛ موتور آنها هشت سیلندر و قیمت آنها مناسب باشد. این خودروها قابل استفاده در خیابان‌های معمولی و مسابقه درگ هستند؛ بنابراین این خودروها کاملاً متمایز با خودروهای دو دره اسپرت و جی‌تی، که برای سرعت زیاد در مسابقات جاده‌ای طراحی شده‌اند هستند. خودروهای عضلانی علاوه بر ایالات متحده، در کشورهای دیگر مانند استرالیا، آفریقای جنوبی، بریتانیا و دیگر جاها به نمایش درآمده و فروخته می‌شوند. خودروهای عضلانی از مدل خودروهای با حجم موتور بسیار بالا، پرقدرت، پرشتاب و طراحی خاص هستند. به‌طور کلی تمام این نمونه خودروها محرک عقب هستند و معمولاً چراغ‌های جلو گرد ۲ در و بدنه به‌طور خاصی طراحی و عضلانی به نظر می‌رسد و موتور آن‌ها ۸ سیلندر یا ده سیلندر خورجینی می‌باشند.

در حال حاضر از تولید خودروهای عضلانی کلاسیک ۵۰ سال می‌گذرد و با توجه به این که اکثر خودروها فرسوده و از کار افتاده می‌باشند، علاقه‌مندان و صاحبان شروع به بازسازی کردند و به دلیل علاقه‌مندان زیاد و سفارشهای زیاد این مدل، کمپانی‌ها شروع به تولید لوازم دوبارهٔ این مدل‌ها کردند؛ و کلوپ‌ها و انجمن‌های بازسازی این مدل‌ها به وجود آمد، و حراجی‌های بزرگ شروع به خرید و فروش این مدل‌ها در کنار مدل‌های معروف کلاسیک در دنیا کردند و مسابقات راه اندازی شد و این دلیل خوبی بود که کمپانی دوج و فورد و شورولت شروع به تولید مجدد این مدل‌ها کردند مانند مدل موستانگ و چلنجر و کامارو که مدرن ماسل کار نام گرفتند.

نیسان اسکایلان gtr

نیسان اسکای‌لاین جی‌تی-آر (انگلیسی: Nissan Skyline GT-R) یک خودروی اسپرت است که بر اساس سری نیسان اسکای‌لاین ساخته شده‌است. اولین خودروهایی با نام «اسکای‌لاین جی‌تی-آر» بین سال‌های ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۲ با کد مدل KPGC10 تولید شدند و در مسابقات اتومبیل‌رانی تور ژاپنی موفق بودند. این مدل با تولید کوتاهی از خودروهای نسل دوم با کد مدل KPGC110 در سال ۱۹۷۳ دنبال شد.

این ماشین از زمان خودش بسیار جلوتر بود

این ماشین در کشور های اروپایی غیر مجاز بود بدلیل اینکه ماشین های پلیس نمی توانستند به ان برسند

افسانه ژاپنی (تویوتا سوپراmk4)

تویوتا سوپرا (Toyota Supra) خودرویی است که در سال‌های ۱۹۷۸[۲] تا ۲۰۰۲در ژاپن تولید شده‌است. طراحی آن خودروهای موتور جلو-محور عقب بوده‌است.Toyota Supra (به ژاپنی: ト ヨ タ ・ ス ー プ ラ Toyota Sūpura) یک ماشین اسپرت و تور بزرگ است که توسط شرکت Toyota Motor Corporation از ابتدای سال ۱۹۷۸ ساخته شده‌است. چهار نسل اولیه Supra از ۱۹۷۸ تا ۲۰۰۲ تولید شده‌است. نسل پنجم از مارس ۲۰۱۹ تولید شده‌است. و در ماه مه ۲۰۱۹ به فروش رفت. [۳] یک ظاهر طراحی Supra از تویوتا Celica گرفته شده بود، اما طولانی‌تر و گسترده‌تر بود. [۴] از اواسط سال ۱۹۸۶، A70 Supra به الگوی جداگانه ای از Celica تبدیل شد. به نوبه خود، تویوتا نیز استفاده از پیشوند Celica را متوقف کرد و شروع به فراخوانی ماشین سوپرا کرد. [۵] به دلیل شباهت و گذشته بودن نام Celica، اغلب در Supra اشتباه می‌شود و برعکس. نسل اول، دوم و سوم Supra در کارخانه Tahara در Tahara , Aichi مونتاژ شدند، در حالی که نسل چهارم در کارخانه Motomachi در تویوتا سیتی مونتاژ شد. نسل پنجم Supra در کنار G29 BMW Z4 در Graz اتریش توسط مگنا استایر مونتاژ می‌شود. Supra همچنین بخش بزرگی از ریشه‌های خود را به 2000GT به دلیل طرح درون خط ۶ ردیابی می‌کند. سه نسل اول با یک فرزندان مستقیم به موتور M Crown's و 2000GT عرضه شدند. جنبه‌های داخلی نیز همانند کد شاسی "A" مشابه بود. در کنار این نام، تویوتا همچنین آرم مخصوص خود را برای Supra درج کرد. این از لوگوی اصلی Celica گرفته شده‌است که به جای رنگ نارنجی آبی است. این آرم تا ژانویه سال ۱۹۸۶ میلادی و با معرفی A70 Supra مورد استفاده قرار گرفت. لوگوی جدید در اندازه مشابه بود، با رنگ نارنجی بر روی پس زمینه قرمز، اما بدون طراحی اژدها. این لوگو به نوبه خود، تا سال ۱۹۹۱ روی توی Supras بود که تویوتا به آرم فعلی شرکت بیضی شکل خود تغییر داد. (لوگوی اژدها بدون توجه به چه رنگی یک آرم سلیکا بود. این در دو نسل اول Supra ظاهر شد زیرا آنها به‌طور رسمی تویوتا Celicas بودند. از اژدهای اژدها برای خط Celica استفاده می‌شد تا زمان قطع آن) در سال ۱۹۹۸، تویوتا فروش نسل چهارم Supra را در ایالات متحده متوقف کرد ، [۵] و تویوتا تولید Supra را در سال ۲۰۰۲ به پایان رساند. در ژانویه سال ۲۰۱۹، نسل پنجم Supra، که با G29 Z4 تولید شد ، [۶] معرفی شد. نام‌های نسل A40، A60، A70، A80 و J29 / DB هستند. [۷] روشی که توسط صاحبان آمریکایی آغاز شد نامگذاری اتومبیل‌ها با استفاده از اصطلاحات Volkswagen Mark بود اما هرگز توسط Toyota و در هیچ‌یک از انتشارات آن تصویب نشده‌است. نامهای رسمی تویوتا فقط به کدهای شاسی مراجعه می‌کنند. تویوتا از نام Mark II برای اشاره به اتومبیل‌های پلتفرم شاسی X خود استفاده می‌کند که شامل مدل‌های Mark II , Cressida , Chaser و Cresta است. تویوتا Supra به طور رسمی در کل جهان شناخته شد واکنون در اکثر کشور ها بخصوص در قاره های آسیا و آمریکا علاقه مندان بسیاری دارد. تویوتا Supra یک ماشین عالی و حرفه ای برای سبک Drift به حساب می اید.

تیونیگ(TUNING) چیست؟

تیونینگ به تغییراتی در راستای بهبود عملکرد فنی و بهبود ظاهر خودرو اطلاق می شود و یک اصطلاح است که از دهه 80 وارد ادبیات ایران شده است. این عبارت انگلیسی (TUNING) در فارسی به ریمپ خودرو معروف است و به شکل تخصصی توسط مجلات گروه خودرو نظیر مجله ماشین به مخاطب فارسی زبان معرفی شده است. صنعت تیونینگ ایران طی حدود 20 سال اخیر شکل گرفته و تغییرات چشمگیری را نیز تجربه کرده است. حالا این صنعت فاصله چندانی از صنعت تیونینگ جهان ندارد و این پیشرفت علی‌رغم بازار محدود صنعت خودرو سازی و بازار انحصاری صنعت خودرو ایران شکل گرفته است. ساده ترین موارد تیونینگ شامل ریمپ ECU (چیپ تیونینگ)، تعویض مسیر اگزوز و هدرز (HEADERS)، اصلاح سیستم تامین هوای موتور (INTAKE) می شود و در مراحل بالاتر به تعویض قطعات درونی موتور نظیر میل سوپاپ، پیستون، شاتون، اصلاح سرسیلندر، تغییر ضرایب دنده گیربکس، استفاده از دیفرانسیل هایی با عملکرد بالاتر و دارای صفحات کلاچ و ....می انجامد. در مواری نیز موتور و گیربکس خودرو به کلی با نمونه کارآمد تر جایگزین می شود و در این راستا تغییرات دیگری نیز در اتاق و شاسی خودرو انجام می شود که این نوع خاص از تیونینگ را اصطلاحاً به عنوان ENGINE SWAP می شناسند. تیونینگ می تواند شامل تغییرات غیر فنی و اصطلاح ظاهری بدنه و تعویض رینگ و لاستیک خودرو نیز باشد. صنعت تیونینگ در بالاترین سطح خود به ساخت و توسعه خودروهای مسابقه ای می انجامد که طی دهه 90 شمسی در ایران نیز جدی تر از قبل دنبال می شود و توسعه خودروهای نسبتاً حرفه ای در شاخه های درگ (DRAG)، دریفت (DRIFT) رالی (RALLY) و ریس (RACE) را شامل می شود.

عملکر هدرز چگونه است؟

هدرز عملاً جایگزینی گران‌قیمت برای منیفولد خروجی استاندارد پیشرانه است و به دلیل قیمت زیاد و هزینه‌های تولید گزاف، کمتر از سوی خودروسازان به شکل استاندارد استفاده می‌شود، اما استفاده از هدرز برای خودروهای اسپرت و مسابقه‌ای، کابرد فراوان دارد و بسیاری خودروهای گران‌قیمت به شکل استاندارد به هدرزهای فابریک مجهز هستند. منیفولد چدنی، استاندارد پیشرانه معمولاً به روش ریخته‌گری تولید می‌شود و به همین دلیل از سطح درونی ناصاف و زبری برخوردار است که در روند خروج گازهای آلاینده از فضای احتراق اخلال ایجاد می‌کنند، اما هدرز به روش خم کاری دقیق لوله‌ها شکل می‌گیرد و با ساختار یکنواخت و صیقلی خود، موجب خروج آسان‌تر گازهای آلاینده، تنفس بهتر پیشرانه، افزایش قدرت و کاهش مصرف سوخت می‌شود، البته میزان کاهش مصرف سوخت در ازای افزایش قدرت موتور چندان چشمگیر نیست و از همین رو از هدرز غالباً به عنوان یک قطعه عملکردی و تیونینگ یاد می‌شود.

هدز چیست

هدرز (به انگلیسی: headers) قطعه‌ای فنی برای تیونینگ و تقویت موتوراست که بخشی ازسیستم اگزوز خودرو محسوب می‌شود. این قطعه جایگزین منیفولد چدنی فابریک موتور شده و به سبب طراحی بهتر خود، موجب افزایش عملکرد، بهبود قدرت خروجی پیشرانه و کاهش مصرف سوخت می‌شود.

عملکرد توربو شارژر

به زبان ساده توربوشارژر یک موتور مکانیکی بوده که میزان هوای ورودی به درون موتور را افزایش می‌دهد. این دستگاه از دو بخش اصلی متصل به هم تشکیل شده که با هماهنگی همدیگر، حجم و فشار هوای ورودی به محفظه سیلندر را افزایش داده و در نهایت موجب افزایش قدرت کلی موتور می‌گردند. این دو بخش فن مانند عبارتند از: توربین (Turbine) کمپرسور (Compressor) توربین به اگزوز (بخش خروجی موتور نه خروجی اگزوز در بخش انتهایی خودرو) متصل بوده و کمپرسور به ورودی‌های هوای موتور. جریان هوای خروجی موتور یا اگزوز موجب چرخش پروانه‌های توربین شده و گردش توربین، کمپرسور را به حرکت درمی‌آورد. گردش کمپرسور نیز موجب شده که هوای بیشتری به درون موتور پمپاژ گردد. هوای بیشتر با سوخت بیشتر مخلوط شده و در نتیجه کارایی موتور را افزایش می‌دهد. محل نصب سردکن سیال بر روی موتور دو زمانه محل نصب سردکن سیال بر روی موتور چهار زمانه محل نصب سردکن سیال بر روی موتور دو و چهار زمانه البته با توجه به دمای بسیار بالاتر هوای خروجی از سامانه اگزوز، در بسیاری از موتورهای توربو از یک سامانه خنک‌کننده کمکی به نام اینترکولر (Intercooler) نیز استفاده شده که با کاهش دمای هوا، مانع از بالا رفتن دمای کلی موتور و توربوشارژر و آسیب رسیدن به این سامانه و احتراق زود هنگام سوخت در سیلندر می‌گردد. این وسیله از دو توربین که توسط یک شفت به هم متصل شده‌اند، ساخته شده‌است. یک توربین مستقیماً متصل به منیفولد دود است و توربین دیگری به وسیله لولهٔ رابط به منیفولد هوا متصل است. چون هوای ایجاد شده به‌شدت داغ می‌باشد، پیش از ورود به سیلندر جهت احتراق، در اثر ترکیب با بنزین پای یک توربوشارژر برقی یا یک سوپرشارژر دیگر را نیز به وسط می‌کشند. بدین صورت که، این توربوشارژر و سوپرشارژر در دور موتور پایین مورد استفاده قرار می‌گیرند و دو توربوشارژر دیگر، هر دو هم‌زمان در دور موتور بالا با قدرت هرچه بیشتر به یاری موتور خودرو آمده و نیروی بسیاری تولید می‌کنند. البته توربوشارژر چون از خروجی موتور نیرو می‌گیرد پس در نتیجه خود مانعی در برابر خروج دود می‌شود و بدین منظور برای خارج شدن هرچه بهتر دود از هِدر دود استفاده می‌کنند. هدر متشکل از چند لوله با ابعاد و آلیاژ خاص است که بر روی منیفولد دود نصب می‌شود. لازم است ذکر شود که قطعات تشکیل دهنده موتورهای دارای توربوشارژر شامل پیستون، شاتون، میل لنگ، ترموستات و.. دارای آلیاژ (مقاوم) متفاوتی می‌باشند. البته گونه دیگری تیونینگ تحت عنوان توربواکسپندر نیز به شکل محدودتر برای افزایش قدرت موتور استفاده می‌گردد که سازوکار آن خنک کردن هوای پیش از ورود به موتور است که باعث متراکم شدن هوا و ورود اکسیژن بیشتر به موتور می‌شود که نمونه‌های بلو کر از گونه‌های همین گونه از تیونینگ هستند.

توربو شارژر چگونه بوجود امد؟

به‌کارگیری سامانه توربوشارژر به پایان سده ۱۹ میلادی بازمی‌گردد. نخستین نمونه‌های مجهز به این فناوری توسط گوتلیب دایملر (Gottlieb Daimler) به کار گرفته شدند. نخستین سامانه توربوشارژر نیز توسط مهندس سوییسی آلفرد بوچی (Alfred Buchi) در دهه ۱۹۰۰ اختراع شد. اما نخستین به‌کارگیری این سامانه در دهه ۱۹۲۰ میلادی و در موتورهای ۱۲ سیلندر خورجینی هواپیماها اتفاق افتاد. از نخستین خودروهای سواری نیز که از این سامانه استفاده نمودند می‌توان به نمونه‌هایی مانند شورولت کورویر مونزا (Chevrolet Corvair Monza) و الدزموبیل جت فایر (Oldsmobile Jetfire) در دهه ۱۹۶۰ میلادی اشاره کرد. این سامانه در موتورهای دیزل نیز قدمتی طولانی داشته و نخستین بار شرکت مان (MAN) در کشور آلمان برای مدل MK۲۶ خود در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ میلادی از موتورهای توربو دیزل استفاده نمود. اکنون بیشتر موتورهای گازوئیلی کامیون‌ها از این سامانه برای افزایش قدرت تولیدی موتور خود و کاهش مصرف سوخت و بهینه‌سازی کلی عملکرد پیشرانه استفاده می‌کنند.

توربو شارژر

توربوشارژر یا پرخوران (به انگلیسی: Turbocharger) و در اصطلاح عامیانه توربو، سامانه‌ای کمکی است که با تزریق هوای بیشتر به محفظه احتراق، توان خروجی و راندمان موتورهای درون‌سوز را افزایش می‌دهد.[۱][۲] در گذشته این وسیله توربوسوپرشارژر نامیده می‌شد چرا که همه دستگاه‌هایی القای اجباری توربوشارژر خوانده می‌شدند. امروزه از واژه «سوپرشارژر» تنها برای دستگاه‌های القای اجباری مکانیکی استفاده می‌شود. تفاوت اساسی «سوپرشارژر» و «توربوشارژر» این است که سوپرشارژر به صورت مکانیکی و توسط یک تسمه کوپل شده به میل‌لنگ، توسط موتور چرخانده می‌شود، درحالی‌که توربوشارژر توسط گازهای خروجی (منیفولد دود) به حرکت در می‌آید. توربوشارژر در مقایسه با سوپرشارژر راندمان بالاتری دارد اما واکنش پذیری آن کمتر است. توین‌شارژر (به انگلیسی: Twincharger) موتوری است که شامل هر دو تجهیز «سوپرشارژر» و «توربوشارژر» باشد. توربوشارژر یک موتور کامیون در نمایشگاه توربو شارژر توسط مهندس مکانیک سوئیسی آلفرد بوچی، اختراع و مورد استفاده قرار گرفت. اصلی‌ترین چالش برای اختراع توربوشارژر، تولید موتورهایی با ابعاد کوچک و وزن کمتر با قدرت بیشتر بود. بدین منظور توربینی ساخته شد تا انرژی (تلف‌شده) حاصل از خروج دود از اگزوز را به صورت بهینه به‌کار بگیرد.